Głównym bohaterem wystawy „Odrażający, brudny, zły” jest wyburzony dekadę temu wrocławski dworzec autobusowy przy ulicy Suchej – obiekt, w którego dziejach można dostrzec odbicie wielu problemów społeczno-gospodarczych, z jakimi przez dekady mierzyły się „miasta odzyskane” takie jak Wrocław. Dworzec, zaprojektowany przez Wiesława Dobrowolskiego, powstał na terenie tzw. Małpiego Gaju – częściowo zdziczałych pozostałości parku otaczającego dawny kościół Zbawiciela. Na początku lat 70. postanowiono zagospodarować ten teren i wybudować tu nowoczesny dworzec autobusowy. Ogłoszony wówczas konkurs, w którym zwyciężył projekt Dobrowolskiego, zapoczątkował jeden z najbardziej pechowych procesów inwestycyjnych w powojennej historii miasta.
Budowa kompleksu rozpoczęła się w 1974 roku i trwała… ponad 20 lat. Kolejne zmiany koncepcji, ograniczenia budżetowe i problemy technologiczne sprawiły, że oddany do użytku obiekt w niewielkim stopniu przypominał pierwotny, modernistyczny projekt. Nieliczne zrealizowane zgodnie z planem rozwiązania, jako trudne w utrzymaniu, szybko wyłączano z użytku. Na domiar złego wczesny kapitalizm wypełnił dworzec jaskrawymi reklamami i zapachem sprzedawanych z koca oscypków. Utrwalona „bylejakość” przyćmiła pierwotną ideę i potencjał: dyskretną elegancję bryły rozszerzającej się ku górze oraz wyrazistą ekspresję ażurowego dachu, którego belki przebijały się przez boczne ściany pawilonu. Po niespełna dwóch dekadach funkcjonowania zdegradowany i powszechnie nielubiany, niedoszły zabytek modernizmu został zburzony, ustępując miejsca centrum handlowemu.
Pierwsza część wystawy – nostalgiczno-archiwalna – dokumentuje losy dworca poprzez faktografię, historie mówione i artystyczne interpretacje wspomnień. Druga przyjmuje perspektywę spekulatywną i pyta: co by było, gdyby losy obiektu zamiast katastrofą okazały się historią sukcesu?
Wstęp na wystawę wolny w dniach oprowadzań i wydarzeń towarzyszących oraz za okazaniem biletów z Kina Nowe Horyzonty z wydarzeń organizowanych między 1.10 a 5.10 przez Wrocławską Fundację Filmową.
Wydarzenie w ramach wystawy „Odrażający, brudny, zły”, współorganizowanej z Muzeum Architektury we Wrocławiu.
MIASTOmovie poleca – wydarzenie w ramach projektu: Wrocław na nowo opowiadany. Filmowe i architektoniczne narracje o odradzającym się mieście. Projekt realizowany ze środków Gminy Wrocław w ramach inicjatywy „Wrocław miastem dialogu, solidarności i pojednania”.
Absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. Projektantka wystaw, autorka książek o powojennych architektach (Jan Szpakowicz, Leszek Zdek, Stefan Müller, Witold Lipiński). Współinicjatorka katalogowania pawilonów usługowych na osiedlach mieszkaniowych z lat 60, 70, 80, o których mówiła w AIA Center for Architecture (Nowy Jork), Viper Gallery (Praga) i wrocławskim Muzeum Architektury. Pisze dla Architektury-Murator i Autoportretu. Publikowała dla Kwartalnika RZUT, Vogue, ERA21, Bauwelt. Od 2015 projektuje w Maćków Pracowni Projektowej.
Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. W praktyce artystycznej porusza się w zagadnieniach związanych z własną tożsamością wykorzystując autofikcję jako narzędzie krytyczne. Jego prace korzystają ze słowa jako materii sztuki, łącząc awangardowe tradycje performansu mówionego z queerową perspektywą.
Artystka sztuk wizualnych i projektantka. Absolwentka ASP w Katowicach i Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Autorka instalacji, video i scenografii. W swoich pracach zajmuje się współzależnością człowieka i przestrzeni fizycznej w radykalnie zmieniających się czasach. Jej praktyka opiera się na doświadczeniach i obserwacjach.
Absolwent Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, artysta wizualny. Współzałożyciel Galerii Pracowni Serwis na południu Wrocławia i członek kolektywu Zbiór. Na co dzień zajmuje się malarstwem, ale tworzy też obiekty i prace cyfrowe. Inspirując się tradycją malarstwa rodzajowego, zestawia codzienne doświadczenia z surrealną współczesnością. Czerpiąc z psychologii, socjologii i polityki, tworzy prace komentujące relacje między jednostką a społeczeństwem, intymnym a publicznym, powagą a absurdem. Z pomocą ironii, kontrapunktu i nieadekwatnego stylu, prace te stają się środkiem kontrastującym — postawionym w roli narzędzia analizy porównawczej, niezbędnym w procesie widzenia.
Architekt, pracuje na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, współautor m.in. projektu Muzeum Współczesnego Wrocław i Regionalnego Centrum Turystyki Biznesowej we Wrocławiu. Kurator i projektant wystaw, np. „Architektura spalinowa”(2019) i „Jan Szpakowicz. Przestrzen elementarna”(2021). Jest autorem książek takich, jak: „We wstecznym lusterku” (2014), „Architektura racjonalnej Europy” (2019), „Spacer przez architekturę” (2024), a także tworzonych w programie AutoCAD komiksów: „Ville Nouvelle” (2020), „Soleil Mécanique” (2021), „Dum-dum” (2023), „Loin de Paris” (2025).